Τρίτη 12 Φεβρουαρίου 2013

Η Πωλίνα κηδεύεται στα είκοσι. Πλήρης ατιμωρησία σε κλέφτες πολιτικούς και μπάτσους δολοφόνους




Ημερομηνία: 12/02/2013
Της Άντας Ψαρρά

Ένα κορίτσι 20 χρόνων κηδεύτηκε χθες στο νεκροταφείο της Νίκαιας. Η Πωλίνα Κελεμπεσιώτη χτυπήθηκε την περασμένη Παρασκευή το μεσημέρι από ένα περιπολικό στην οδό Γρηγορίου Λαμπράκη στον Κορυδαλλό. Η κοπέλα έμεινε αρκετή ώρα αιμόφυρτη στο κράσπεδο, ενώ οι αστυνομικοί δέχτηκαν τα καθησυχαστικά χτυπήματα στην πλάτη από συναδέλφους τους, σύμφωνα με διηγήσεις περαστικών.

Η συνέχεια και το τέλος του δράματος της Πωλίνας γράφτηκε στο Κρατικό Νίκαιας. Η συνέχεια των ευθυνών του οδηγού του περιπολικού πού γράφεται άραγε; Με πόση ταχύτητα πέρασε το περιπολικό για να φτάσει να σκοτώσει την κοπέλα; Ακόμα κι αν δεν παραβίασε το κόκκινο, πώς είναι δυνατόν μέρα μεσημέρι να περάσει στην κυριολεξία πάνω από έναν νέο άνθρωπο ένα περιπολικό; Οσοι περνούν συχνά από την περιοχή του Κορυδαλλού και ειδικά κοντά στις φυλακές έχουν παρατηρήσει ότι οι αστυνομικοί περνάνε πάντα «με χίλια», είτε με περιπολικά είτε με μηχανές, χωρίς προφανή λόγο.

Ατιμωρησία
Το σίγουρο είναι όμως ότι έχουν τη βεβαιότητα της ατιμωρησίας, της πάρα πολύ αργής εκδίκασης κάθε τέτοιας υπόθεσης εγκληματικής αμέλειας και της απαλλακτικής απόφασης των συναδέλφων τους που θα διεξαγάγουν την καθιερωμένη ΕΔΕ.

Ενδεικτικά και μόνο οι περιπτώσεις που έγιναν τελευταία θέμα στα ΜΜΕ:
6/12/2009: Η Αγγελική Κουτσουμπού τραυματίζεται βαριά από μηχανή της ομάδας Δέλτα στην πλατεία Συντάγματος κατά τη διάρκεια διαδήλωσης. Η υπόθεση είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο, καθώς οι τηλεοράσεις έδειχναν συνεχώς τη σκηνή με τη μηχανή του αστυνομικού που περνούσε κυριολεκτικά πάνω από το κορμί της διαδηλώτριας. Πρώτη φορά, η νεοσύστατη αστυνομική ομάδα Δέλτα τέθηκε σε επιχειρησιακή δράση, σε επιχείρηση διάλυσης πλήθους σε μια μαζική διαδήλωση. Ηταν τέτοια η αγριότητα του χτυπήματος, που μεταφέρθηκε σε κωματώδη κατάσταση στο νοσοκομείο.
Ο τότε κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Πεταλωτής είχε αποφανθεί ότι επρόκειτο για τροχαίο ατύχημα. Δύο χρόνια αργότερα, το δικαστήριο επικύρωσε τη «γνωμάτευση» του εκπροσώπου. Με απόφαση της 6/2/2012, ο εισαγγελέας Α. Ανδρέου απέρριψε ως «αβάσιμη» τη μήνυση της Αγγ. Κουτσουμπού κατά του αστυνομικού Θεμιστοκλή Ποιμενίδη για βαριά σωματική βλάβη. Στον αστυνομικό καταλόγισε ότι «οδηγούσε απρόσεκτα, αφηρημένα και με αυξημένη ταχύτητα με συνέπεια της αμελούς αυτής συμπεριφοράς του να μην αντιληφθεί εγκαίρως την Α. Κουτσουμπού η οποία βρέθηκε στην πορεία του οχήματός του».
5/1/2011: Η επτάχρονη Ερρικα στο Μενίδι πέφτει νεκρή από μηχανή της ομάδας ΔΙΑΣ την ώρα που είχε βγει για να πει τα κάλαντα. Ο ειδικός φρουρός της ομάδας χτύπησε με τη μοτοσικλέτα του το κοριτσάκι και τραυμάτισε και μια φίλη της. Ασκήθηκε δίωξη κατά του αστυνομικού για ανθρωποκτονία από αμέλεια. Αφέθηκε ελεύθερος μετά την άσκηση της ποινικής δίωξης, ενώ ο εισαγγελέας διέταξε να γίνει προκαταρκτική εξέταση, προκειμένου να διαπιστωθούν οι ακριβείς συνθήκες του δυστυχήματος.

12/7/2012: Στην Πατησίων ένας μόνιμος υπαξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού χτύπησε και εγκατέλειψε δυο δίδυμα ηλικίας 7 ετών και τη μητέρα τους με μοτοσυκλέτα που παραβίασε τον φωτεινό σηματοδότη. Ο δράστης συνελήφθη αργότερα στο σπίτι του από αξιωματικούς της Τροχαίας. Σύμφωνα με μαρτυρίες και καταθέσεις, ο μοτοσικλετιστής οδηγούσε με μεγάλη ταχύτητα και μάλιστα λίγα λεπτά νωρίτερα είχε προσκρούσει σε ποδηλάτη. Επεσε πάνω στα δύο παιδιά και στη γυναίκα που επιχειρούσαν να διασχίσουν τον δρόμο.
Ο οδηγός δεν σταμάτησε ούτε όταν χτύπησε τον ποδηλάτη ούτε και όταν «σάρωσε» με τη μοτοσικλέτα του ολόκληρη την οικογένεια. Στην πρώτη κατάθεσή του ισχυρίστηκε ότι έφυγε επειδή φοβήθηκε. Γρήγορα όμως αφέθηκε ελεύθερος με περιοριστικούς όρους, ενώ παραμένει ακόμα και σήμερα πολύ βαριά η κατάσταση τους ενός παιδιού, όπως παραμένει ανύπαρκτη η βοήθεια στην οικογένεια που έχει να αντιμετωπίσει τεράστια οικονομικά βάρη για να καταφέρει στοιχειωδώς να αποκαταστήσει την υγεία των παιδιών.

23/1/2013: Καταδίωξη, στο Ηράκλειο Κρήτης, με ή χωρίς κλοτσιά στο μηχανάκι που καταδιώκεται χωρίς προφανή λόγο από μηχανή της ομάδας ΔΙΑΣ, καταλήγει στον βαρύτατο τραυματισμό δυο παιδιών που διασωληνωμένα δίνουν μάχη για τη ζωή τους επί πολλές μέρες. Ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους αφέθηκαν, μετά την απολογία τους στον ανακριτή, οι δύο αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ, εναντίον των οποίων ο εισαγγελέας είχε ασκήσει δίωξη για βαριά σωματική βλάβη από αμέλεια, για το τροχαίο. Τους απαγορεύτηκε η έξοδος από τη χώρα και επιβλήθηκε χρηματική εγγύηση ύψους 2.000 ευρώ.
Οι οδηγοί στην Ελλάδα είναι συνολικά επικίνδυνοι, ασυνείδητοι και ατιμώρητοι. Οταν όμως οι εκπρόσωποι της τάξης, οι ένστολοι, αντί να αποτελούν την αυτονόητη εξαίρεση λόγω «έργου», επιβεβαιώνουν τον κανόνα, τι θα πείτε στους γονείς, κύριε υπουργέ; Οτι θα γίνει ΕΔΕ;

Τετάρτη 6 Φεβρουαρίου 2013

Εγκόλπιον Εκκλησίας κατα ΣΥΡΙΖΑ.


...χωρίς σχόλια.
Απλά, βάλτε το μαζί με τα άλλα σχετικά ντοκουμέντα. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε  τον βρώμικο  ρόλο της εκκλησίας στην πολιτική (και όχι μόνο).

Τρίτη 5 Φεβρουαρίου 2013

Αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι… είμαστε


Η ιστορία έχει ως εξής: Ένα περιοδικό, το Unfollow, παρουσιάζει ένα θέμα περί λαθρεμπορίας πετρελαίου στο οποίο φέρονται ως εμπλεκόμενοι ο προμηθευτής του αμερικανικού στόλου, Δ.Μελισσανίδης και ο γνωστός και μη εξαιρετέος ολιγάρχης Σπ.Λάτσης.
Λίγα 24ωρα αργότερα ο συντάκτης του άρθρου, Λ. Χαραλαμπόπουλος, δέχεται απειλητικό τηλεφώνημα από τα γραφεία της εταιρείας του Δ.Μελισσανίδη από κάποιον που υποστηρίζει ότι είναι ο ίδιος ο Μελισσανίδης και απειλεί να σκοτώσει τον συντάκτη και την οικογένειά του και να «σκίσει» όποιον εισαγγελέα τολμήσει να ασχοληθεί με την υπόθεση.
Η ΕΣΗΕΑ και ο πρόεδρός της Δ.Τρίμης παρεμβαίνουν άμεσα και καταδικάζουν το γεγονός.
Την επομένη ένας ακροδεξιός σύμβουλος του πρωθυπουργού (ο οποίος σε τακτά χρονικά διαστήματα ζητά την ανάπτυξη των ενόπλων δυνάμεων στο εσωτερικό της χώρας), με την ιδιότητά του ως δικηγόρος του Μελισσανίδη, ζητά μεταξύ άλλων τη διαγραφή των σχολίων στην ηλεκτρονική σελίδα του περιοδικού.
Μέχρι εδώ όλα καλά. Αυτά είναι καθημερινά φαινόμενα σε όλες ανεξαιρέτως τις δικτατορίες της υποσαχάριας Αφρικής, που βρίσκονται υπό την κατοχή του ΔΝΤ. Συμβαίνουν επίσης σε πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, όπου ομάδες ολιγαρχών αφού απέκτησαν τον έλεγχο της δημόσιας περιουσίας μέσω των ιδιωτικοποιήσεων, δολοφονούν τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Παρόμοια περιστατικά συναντά κανείς και σε χώρες όπως η Κολομβία,  όπου παραστρατιωτικά τάγματα θανάτου επιτίθενται σε εργαζόμενους και συνδικαλιστές.
Δεν υπάρχει λοιπόν κανένας λόγος να μην συμβαίνουν και στην Ελλάδα του Σαμαρά, του Βενιζέλου και του Κουβέλη.
Το πρόβλημα – και ζητώ συγγνώμη αν γίνομαι κουραστικός σε αυτό το σημείο – είναι ότι αυτή η ιστορία, που θα μπορούσε να γίνει ταινία στο Χόλιγουντ, δεν καταγράφεται ούτε σε μονόστηλο στις εφημερίδες και δεν τις αφιερώνεται ούτε δευτερόλεπτο στα κανάλια.
Όσοι έχουμε εργαστεί σε μεγάλα δημοσιογραφικά «μαγαζιά» στην Ελλάδα ή το εξωτερικό γνωρίζουμε ότι αυτό συνήθως δεν είναι ευθύνη των συντακτών. Εάν λόγου χάρη μια χώρα θεωρεί περιβαλλοντική βόμβα το μονοπύθμενο πετρελαιοφόρο του ιδιοκτήτη του μέσου όπου εργάζεσαι και απειλεί να το βυθίσει αν αυτό εισέλθει στα χωρικά της ύδατα, τότε δεν μπορείς να γράψεις γι’ αυτό το θέμα (αν και έχουν υπάρξει και εξαιρέσεις).
Δεν μπορείς επίσης να δημοσιεύσεις φωτογραφίες από γέφυρες που κατέρρευσαν εάν το μέσο στο οποίο εργάζεσαι ελέγχεται από την κατασκευάστρια εταιρεία της γέφυρας.
Κάθε σύγχρονος δημοσιογράφος όμως έχει και το προσωπικό του blog, ένα λογαριασμό στο twitter και το facebook και πολλούς ακόμη τρόπους να εκφράσει την άποψή του.  Πολύ περισσότερο υπάρχουν «εναλλακτικά» μέσα ενημέρωσης, τα οποία αν και φιλοξενούν διαφημίσεις τραπεζών ή δημοσίων οργανισμών, υποστήριζαν όλα αυτά τα χρόνια ότι ήταν ανεξάρτητα.
‘Οταν όλοι αυτοί οι δημοσιογράφοι και όλα αυτά τα μπλογκ σιωπούν για τις απειλές δολοφονίας ενός δημοσιογράφου η κοινωνία έχει κάθε δικαίωμα να φωνάξει «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι». Επίσης δεν έχει κανένα λόγο να αγοράζει τις εφημερίδες που δεν αναφέρθηκαν στο γεγονός – οι οποίες καλό είναι να κλείσουν – ενώ αποκτά αυτομάτως το δικαίωμα να διαδηλώνει έξω από τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς που ελέγχουν τις δημόσιες συχνότητες – δηλαδή ελέγχουν το δημόσιο αγαθό της ενημέρωσης.
Προφανώς αυτό είναι άδικο για εκατοντάδες άλλους δημοσιογράφους που δίνουν καθημερινές μάχες αξιοπρέπειας με τη λογοκρισία των αφεντικών τους. Αυτοί είναι οι πραγματικοί ήρωες που παίζουν κορώνα γράμματα το ελάχιστο εισόδημα της οικογένειάς τους για την τιμή της δημοσιογραφίας (προς αποφυγήν παρεξηγήσεων να εξηγήσω ότι δεν θεωρώ τον εαυτό μου έναν από αυτούς τους ήρωες).
Τι να κάνεις όμως; Δεν δίνουν οι μειοψηφίες το στίγμα ενός ολόκληρου επαγγελματικού κλάδου. Εάν η κοινωνία, γενικεύοντας, αποφασίσει ότι οι μπάτσοι είναι γουρούνια και δολοφόνοι και οι δημοσιογράφοι είναι αλήτες και ρουφιάνοι… ε κάτι μπορεί να ξέρει.